Werner Volkmar Beck urodził się w 19 V 1910 r. jako syn ewangelickiego pastora w Riesie. W latach 1929 -1934 studiował medycynę w Lipsku i Fryburgu. W 1936 r. obronił pracę dyplomową, pod kierunkiem prof. Martina Staemmlera a następnie został asystentem prof. Gerharda Buhtza w Instytucie Medycyny Sądowej we Wrocławiu. Od 1929 roku działał najpierw w Narodowosocjalistycznym Związku Studentów, a potem w NSDAP, Narodowosocjalistycznym Związku Lekarzy i w SA, gdzie osiągnął wysoki stopień oficera sztabowego, współpracował także z Urzędem Polityki Rasowej.
Po zajęciu Polski przez wojska niemieckie, w kwietniu 1940 r. Beck został mianowany kierownikiem Zakładu Medycyny Sądowej w Krakowie, którym wcześniej kierował wybitny polski specjalista patolog prof. Jan Stanisław Olbrycht. W 1942 r. krakowski Zakład przekształcony został w Państwowy Instytut Medycyny Sądowej w Generalnym Gubernatorstwie a po poszerzeniu o dział kryminalno-techniczny w Państwowy Instytut Medycyny Sądowej i Kryminalistyki. Beck pełnił funkcję kierownika do stycznia 1945 r.
Zakład był czynny przez cały okres niemieckiej okupacji jako instytucja naukowa do przeprowadzania sądowych i policyjno-sanitarnych sekcji zwłok. Beck, pod pozorem utrzymania porządku organizacyjnego, bił, katował i zastraszał polski personel medyczny. Miał opinię brutalnego człowieka. O jego „psychopatologicznej osobowości” pisał po wojnie prof. Bolesław Popielski, autor 23-stronicowego raportu „Historia Medycyny Sądowej Uniwersytetu Jagiellońskiego w czasie wojny”
dr Werner Beck lata 40. Fotografia pochodzi z akt Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce / APIN
Zwiększona warunkami wojny śmiertelność znacznie powiększyła materiał sekcyjny. Na zwłokach przeprowadzał eksperymenty. Z polecenia Becka przekazywano do zakładu zwłoki zamordowanych m.in. w więzieniu przy ul. Montelupich, w obozie w Płaszowie, czy ofiary publicznych egzekucji. Ciała były często przez niego bezczeszczone – wieszał je na hakach i strzelał do nich. Zmuszał także pracowników do wyrywania złotych koron i mostków. Ze spreparowanych czaszek kazał wykonywać popielniczki, a z łopatek breloki.
W 1942 roku Beck wziął udział w likwidacji pacjentów Zakładu dla Umysłowo i Nerwowo Chorych w Kobierzynie. W raporcie Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Krakowie możemy przeczytać, że „aktywny udział w likwidacji chorych brał dr Werner Beck, który prawdopodobnie uśmiercał zastrzykami chorych pozostawionych w pawilonach”
W 1943 roku Werner Beck jako kierownik Instytutu Medycyny Sądowej brał udział w ekshumacji polskich oficerów zamordowanych w Katyniu. Swoje zeznania w tej sprawie złożył w 1952 roku przed amerykańską Specjalną Komisją Śledczą Kongresu Stanów Zjednoczonych do Zbadania Zbrodni Katyńskiej zwaną „komisją Maddena”
W styczniu 1945 r. przed wkroczeniem Sowietów do Krakowa Beck zbiegł do Niemiec. W 1952 r. na zaproszenie swojego mentora, nazistowskiego lekarza patologa prof. Martina Staemmlera rozpoczął pracę w kierowanym przez niego Instytucie Patologiczno-Bakteriologicznym Szpitali Miejskich w Akwizgranie.
Za swoją działalność na rzecz III Rzeszy nigdy nie stanął przed sądem. Zmarł najprawdopodobniej w 1988 r.
Tekst D.Pasich ( IPN Kraków)
