Wanda Półtawska urodziła się 1921 roku w Lublinie. Tam kształciła się w szkole Sióstr Urszulanek Unii Rzymskiej. Należała do szkolnej drużyny harcerskiej – IV Lubelskiej Drużyny Żeńskiej im. Orląt Lwowskich. W 1941 r. została aresztowana przez gestapo za działalność konspiracyjną, więziona na Zamku w Lublinie, przesłuchiwana w lubelskim gestapo „Pod Zegarem”, skazana na karę śmierci i wywieziona 21 września 1941 r. do niemieckiego obozu koncentracyjnego dla kobiet Ravensbrück w Meklemburgii, gdzie była poddana okrutnym chirurgicznym eksperymentom pseudomedycznym polegającym na okaleczeniu kończyn. Na krótko przed końcem wojny została przewieziona do obozu w Neustadt-Glewe, gdzie przebywała do 7 maja 1945 r.
Z wykształcenia jest doktorem medycyny, specjalistką w dziedzinie psychiatrii. Pracowała w klinice psychiatrycznej Akademii Medycznej w Krakowie, była wykładowcą medycyny pastoralnej w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej i na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie, pracownikiem Poradni Wychowawczo-Leczniczej przy Katedrze Psychologii UJ, założycielką i dyrektorką Instytutu Teologii Rodziny przy Wydziale Duszpasterstwa Rodzin Archidiecezji Krakowskiej, a następnie Papieskiej Akademii Teologicznej, wykładowcą w Instytucie Studiów nad Małżeństwem i Rodziną im. Jana Pawła II przy Papieskim Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie, współzałożycielką i członkiem Papieskiej Akademii Pro Vita.
Jej duchowym przewodnikiem był Karol Wojtyła, arcybiskup krakowski, papież św. Jan Paweł II. Jest wielką propagatorką jego nauki, którą przekazuje młodzieży. Została uhonorowana Orderem Orła Białego.