Teatr jest jak jętka jednodniówka

Sześćdziesiąt lat istnienia teatru w czasach, które nie sprzyjają trwałości — to brzmi jak paradoks. A jednak Teatr Stu, założony i prowadzony przez Krzysztofa Jasińskiego, jest dowodem na to, że sztuka może przekraczać logikę chwilowości. Jubileusz 60 -lecia, staje się tu nie tylko okazją do świętowania, ale przede wszystkim momentem refleksji nad naturą teatru, pamięci i czasu.

Teatr to jest jętka jednodniówka – mówi Krzysztof Jasiński, reżyser i dyrektor artystyczny Teatru Stu – Spektakl powstaje, wydarza się i znika. Zostaje tylko to, co przeżyje widz.To właśnie ta ulotność stanowi istotę teatru. W przeciwieństwie do filmu czy literatury nie można go zatrzymać ani odtworzyć w identycznej formie. Każdy wieczór jest niepowtarzalny, każda reakcja publiczności inna. A jednak – mimo tej efemeryczności – Teatr Stu trwa już sześć dekad.

Fenomen trwania

Rok jubileuszowy przyniósł nie tylko podsumowania, ale i nowe otwarcia. Ukazał się album dokumentujący historię sceny, a na deskach teatru pojawił się spektakl „Pan Twardowski. Faust krakowski”. Wybór nie był przypadkowy.

Motywy faustyczne — pytania o sens życia, granice wyboru, cenę ambicji — towarzyszą teatrowi Jasińskiego od początku. Powracają w różnych formach, wpisując się w ciągłość myślenia o sztuce jako przestrzeni zadawania najważniejszych pytań.

– To nie jest decyzja na jeden sezon – podkreśla reżyser. – To jest konsekwencja drogi, którą idziemy od lat.

Historia Teatru Stu to nie tylko repertuar i spektakle, ale przede wszystkim ludzie. Przez scenę przewinęły się dziesiątki wybitnych artystów, którzy współtworzyli jego tożsamość. Dla Jasińskiego to jednak coś więcej niż lista nazwisk.

– To są konkretne spotkania, relacje, emocje – mówi. – Niektórzy są ze mną codziennie, choć już ich nie ma.

Pamięć o Andrzeju Zausze, Jerzym Treli, Zbigniewie Wodeckim czy Marku Grechucie buduje nieformalną, symboliczną wspólnotę. Ale „rodzina” Teatru Stu to także widzowie — ci, którzy od lat wracają, śledzą repertuar i współtworzą atmosferę miejsca.

Droga do teatru

Droga Jasińskiego do teatru nie była zaplanowana od początku. Jak sam przyznaje, składała się z kilku impulsów. Jednym z pierwszych było dziecięce doświadczenie spektaklu „Konrada Wallenroda”, które otworzyło przed nim świat sceny.Później przyszły kolejne doświadczenia: operetki oglądane z matką, działalność kabaretowa aż wreszcie moment przełomowy — pobyt w sanatorium i spotkanie z Janem Jaworskim.

– On właściwie zdecydował za mnie – wspomina Jasiński. – Powiedział: idziesz do szkoły teatralnej.

Choć ukończył szkołę teatralną jako aktor, Jasiński szybko odkrył, że jego prawdziwym miejscem jest reżyseria.

– Aktorem byłem trochę ze strachu, trochę z obowiązku – przyznaje. – Ale spełnienie znalazłem dopiero w tworzeniu całości.

Reżyseria dawała mu możliwość budowania świata, kreowania sensów i prowadzenia dialogu z widzem na głębszym poziomie. To właśnie tam odnalazł swoją artystyczną tożsamość.

Planowanie jako sposób życia

Jednym z kluczowych elementów jego pracy jest planowanie — często wieloletnie. Nie jest to jednak tylko kwestia zawodowej strategii, lecz efekt doświadczeń z dzieciństwa.Po śmierci ojca rodzina musiała funkcjonować w warunkach wymagających precyzyjnej organizacji codzienności. Planowanie posiłków, oszczędność, przewidywanie — wszystko to ukształtowało sposób myślenia przyszłego reżysera.

– Do dziś nic się u mnie nie marnuje – mówi. – Ani w życiu, ani w teatrze.

Te zasady przekładają się na funkcjonowanie Teatru Stu, który od lat planuje repertuar z dużym wyprzedzeniem — co w polskich realiach pozostaje rzadkością.

Mimo ogromnego dorobku i nieprzerwanej aktywności Jasiński nie unika myślenia o przyszłości teatru bez siebie.

– Nic nie trwa wiecznie – mówi – Mam wyznaczony moment zakończenia pracy. Dokładnie.To podejście wynika z odpowiedzialności — zarówno za zespół, jak i za widzów. Reżyser przygotowuje następcę i dba o to, by teatr mógł kontynuować swoją działalność bez gwałtownych zmian.

Powołanie, nie zawód

Do młodych ludzi marzących o teatrze Jasiński podchodzi z dużą ostrożnością.

– To bardzo trudny zawód – podkreśla. – Nie zachęcam. Jeśli ktoś jest powołany, i tak pójdzie tą drogą.

W jego słowach nie ma zniechęcenia, lecz realizm. Teatr nie jest dla każdego — wymaga determinacji, pasji i gotowości na niepewność.

Między chwilą a trwaniem

Paradoks teatru polega na tym, że jego istotą jest chwilowość, a jednocześnie może on budować trwałe wartości. Teatr Stu, mimo swojej „jednodniowej” natury, stał się instytucją o długiej historii i silnej tożsamości.Być może właśnie dlatego, że nie próbuje zatrzymać czasu — tylko go przeżywać.

Autor:

Anna Piekarczyk

Komentarze (0)

Brak komentarzy

Kultura

Sport

Muzyka

Audycje

Podcasty

Kontakt

Ramówka

Studia nagraniowe

Teatr jest jak jętka jednodniówka

Fenomen trwania

Droga do teatru

Planowanie jako sposób życia

Powołanie, nie zawód

Między chwilą a trwaniem

Komentarze (0)

Dodaj komentarz

Najnowsze

Nowoczesność, wiarygodność i emocje – ruszyła kampania wizerunkowa Radia Kraków

Nie na wszystko mamy wpływ. Jak się z tym pogodzić?

Krzeszowice: kobieta zraniła męża nożem. Trafiła do aresztu

30 lat KRIO. Optyk rzemieślnik, tradycja i odpowiedzialność za dobre widzenie

Jedna scena, wiele perspektyw i idee, które zostają na dłużej – co przygotowała Wyższa Szkoła Kształcenia Zawodowego?

Niespokojny dzień na drogach Małopolski. Zakopianka zablokowana

Hurr durr, czyli wielkie oburzenie

278 wypadków na drogach w czasie majówki. Najwięcej ofiar wśród kierowców jednośladów

Jacek Majchrowski w Radzie Nowej Konstytucji. Prezydent Nawrocki powołał zespół ekspertów