Osobę Władysława Łokietka trudno jednoznacznie ocenić. Już współcześni zarzucali mu, że umierając (1333), pozostawił po sobie wiele niezałatwionych spraw, które sfinalizował dopiero jego wielki następca. Z drugiej strony niewątpliwą zasługą było niestrudzone dążenie do zjednoczenia rozdrobnionych dzielnic, uwieńczone koronacją w 1320 roku.
Niektórzy historycy zarzucali Łokietkowi, że był słabym politykiem, natomiast doceniali jego umiejętności wojskowe. Z opinią taką trudno się zgodzić. Sojusz z Węgrami zainicjowany w 1320 roku zapewnił pokojowe wręcz przyjazne stosunki na wiele dziesiątków lat. Łokietek również poprzez małżeństwo syna z księżniczką litewską otwierał drogi dla przyszłej unii polsko litewskiej. Ważny był sojusz z papiestwem. Pomimo zatem niezaprzeczalnych błędów (utrata Pomorza Gdańskiego, znacznej części Śląska) ogólny bilans politycznych dokonań Władysława Łokietka wypada korzystnie.
„Piastowie kujawscy- Władysław Łokietek” w: „Piastowie. Leksykon biograficzny” – fragment, Kraków 1999