- Odpowiem tak samo jak przed chwilą. Niezależnie od tego, czy mówi to premier Mateusz Morawiecki, marszałek Ryszard Terlecki czy przedstawiciel którejkolwiek ze stron, ta wymiana zdań jest zbyt ostra. Prezes Jarosław Kaczyński zaapelował w niedzielę o uspokojenie nastrojów. Taka publiczna wymiana zdań bardzo źle wpływa na sytuację, bo zamiast rozmawiać o sprawach ważnych, wszyscy zajmują się tym konfliktem.
Powinniśmy mówić choćby o tym, że za chwilę będzie pan płacił osiem złotych za litr oleju napędowego. To jest skandal, bez wątpienia. A skoro już pan wspomniał o paliwie, to przypomniała mi się ciekawa grafika...
- To później panu pokażę.
- Ale jest też spora grupa, panie redaktorze, która stoi z boku i nie emocjonuje się tym wszystkim. To nie jest tak, że mamy dwie grupy, które nieustannie na siebie nacierają. Mam też wrażenie, że często są tam osoby, które mają problemy w swoich okręgach, obawiają się o reelekcję albo mają lokalne konflikty. I stąd szukają oparcia w tego typu stowarzyszeniach. Mam to szczęście, że po pierwsze dobrze dogadujemy się w okręgu, a po drugie staram się być bardzo pracowitym posłem, więc nie czuję jakiegoś zagrożenia.
No i jest jeszcze nazwisko.
- Nazwisko już nie działa, panie redaktorze, od co najmniej 15 lat. Kiedyś rzeczywiście miało znaczenie, ale zostawmy już tę legendę.
Chciałbym jeszcze wrócić do kwestii "braunizacji" Prawa i Sprawiedliwości, o której głośno mówią członkowie stowarzyszenia Rozwój Plus, ale nie tylko. Bardzo chętnie mówi o tym również Koalicja Obywatelska i pozostałe partie obozu rządzącego. Chyba coś jest na rzeczy, skoro nawet Jarosław Kaczyński musiał w ubiegłym tygodniu utemperować Przemysława Czarnka po jego wypowiedzi w Telewizji Republika. Powiedział wtedy, cytuję: „Trzeba zmusić Unię Europejską do zaprzestania finansowania zbrojeń Ukrainy i odbudowy Ukrainy do czasu zmiany polityki Ukrainy wobec Polski”. To chyba była jednak lekka przesada?
- Ta wypowiedź nie spodobała się Jarosławowi Kaczyńskiemu i, jak pan słusznie zauważył, powiedział o tym bardzo wyraźnie. Panowie odbyli stosowną rozmowę. Nasz kandydat na premiera, profesor Przemysław Czarnek, podkreślał jednak, że od początku wojny ma niezmienne zdanie: albo Ukraina wygra z Rosją, albo – nie daj Boże – za chwilę będziemy sąsiadem Rosji.
I dlatego nie chce pomagać Ukrainie w zbrojeniach?
- Nie. Chodzi o to, że zdenerwowały go – i myślę, że również wielu Polaków – wypowiedzi i zachowanie prezydenta Wołodymyra Zełenskiego, zwłaszcza w kwestii gloryfikowania banderyzmu. To jest rzecz skandaliczna. Wiele już na ten temat powiedziano, więc nie będę się powtarzał. W sytuacji, gdy mówimy o wymordowaniu około 100 tysięcy kobiet i dzieci w bestialski sposób przez Ukraińców, emocje mogą człowiekiem targać. I myślę, że właśnie z emocji wynikała ta wypowiedź.
Czyli uważa pan, że to były emocje, a nie wyrachowana polityka?
- Jestem przekonany, że emocje.
Dobrze, zostawmy już kłopoty Prawa i Sprawiedliwości, choć to bez wątpienia najgorętszy temat ostatnich dni. Chciałbym porozmawiać o czymś innym. 41 weto Karola Nawrockiego. Pan prezydent ma rozmach, jeśli chodzi o wetowanie ustaw – jest już absolutnym rekordzistą, choć urząd sprawuje dopiero od roku. Chodzi o weto do ustawy o statusie osoby najbliższej. Czy pana zdaniem było ono słuszne?
- Tak. To było słuszne weto, ponieważ artykuł 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej mówi, że rodzina jako związek kobiety i mężczyzny znajduje się pod wyłączną opieką państwa.
To nieprawda.
- Co powiedziałem nie tak?
Zacytuję dokładnie artykuł 18 Konstytucji: „Małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej”.
- Właśnie to przed chwilą powiedziałem.
Nie. Powiedział pan „pod wyłączną opieką”. To kolosalna różnica. Co w tej ustawie – bardzo zachowawczej, bo nie przewidywała ani adopcji dzieci, ani ich przysposobienia, ani nawet ślubów w urzędzie stanu cywilnego – zagrażało małżeństwu? Przewidywała jedynie możliwość zawarcia umowy u notariusza, wizyty w szpitalu, wspólnego rozliczania podatków i dziedziczenia. Co w niej zagrażało małżeństwu?
- Wie pan, że ta ustawa zmieniała bodaj 240 innych ustaw?
Dobrze, ale co konkretnie zagrażało małżeństwu?
- To nie jest kosmetyczna sprawa. Jeśli ktoś z nas – ja czy pan – decyduje się na zawarcie małżeństwa, otrzymuje oczywiście szereg przywilejów, ale bierze też na siebie wiele obowiązków. Choćby obowiązek utrzymania bliskiej osoby w razie choroby, innych krytycznych zdarzeń czy obowiązku łożenia na dzieci po osiągnięciu przez nie pełnoletności. Osoba, która zawierałaby związek partnerski – bo nie bójmy się używać tego określenia, o to właśnie chodziło – otrzymywałaby tylko przywileje, nie biorąc na siebie tych samych obowiązków. I czy to jest w porządku wobec osób takich jak ja, które są w związku małżeńskim? Skoro jedni mają większe obowiązki, to przywileje nie powinny być takie same.
Czyli chce pan powiedzieć, że ta ustawa wynegocjowana między PSL-em a Lewicą – przepraszam, wcześniej się pomyliłem – była zbyt daleko idąca? A może wręcz przeciwnie: była za mało progresywna i powinna nakładać na takie pary więcej obowiązków, skoro dawała im więcej uprawnień?
- Nie. Przede wszystkim powinna przyznawać mniej uprawnień tożsamych z tymi, które dziś przysługują małżeństwom.
Czyli jakich?
- Już tłumaczę. Nie mam nic przeciwko temu – i pan prezydent również mówił o tym w kampanii – żeby osoby pozostające razem, niezależnie od tego, czy są tej samej, czy różnej płci, miały dostęp do informacji medycznej o swoim partnerze.
Ale wspólne rozliczanie podatków już nie?
- Nie. Wspólne rozliczanie oznacza konkretne ulgi podatkowe. Jeśli dwie osoby tej samej płci albo para różnopłciowa, która nie zawarła małżeństwa, korzysta z takich samych ulg jak małżonkowie, a jednocześnie nie ma tych samych obowiązków – choćby związanych z wychowywaniem dzieci i obowiązkiem ich utrzymania – to nie jest to w porządku.
Ale nie mają tych obowiązków dlatego, że państwo nigdy nie zgodziliby się na przysposobienie dziecka partnera. Już nawet nie mówię o adopcji.
- Nie, panie redaktorze. Po prostu są tej samej płci. Z całym szacunkiem...
Co znaczy „z całym szacunkiem”? Jeśli dwie kobiety wychowują córkę jednej z nich i biologiczna matka umiera, to co dzieje się z tym dzieckiem?
- To jest skrajny przypadek...
Takich rodzin są w Polsce dziesiątki tysięcy. Nie mówię o śmierci rodzica, tylko o samym wychowywaniu dzieci przez pary jednopłciowe.
- W mojej opinii i zgodnie z moim sumieniem nie jest to sytuacja, którą akceptuję i uważam za właściwą. Tak samo byłoby w przypadku, nazwijmy to, ukrytej adopcji, kiedy jedna osoba adoptuje dziecko, a później żyje z partnerem. Zdarzały się – przynajmniej według różnych informacji – takie sytuacje. Uważam, że nie powinno do tego dochodzić. To są moje poglądy. Dlatego uważam, że prezydent słusznie zawetował tę ustawę. Jeśli pojawi się projekt, który nie będzie tak daleko idący...
Mniej daleko idący? To chyba już trudno sobie wyobrazić.
- Panie redaktorze, ta ustawa zmieniała około 240 innych. To nie była jedna drobna zmiana.
