Ruś XIV wieku nie odgrywała aktywnej roli w życiu politycznym Europy. Było to następstwem daleko posuniętego rozbicia dzielnicowego i zależności od Złotej Ordy, która paraliżowała własną politykę książąt ruskich […] Ale przejawy słabości Złotej Ordy [..] były widoczne przez cały wiek XIV.[…] Ten właśnie proces umożliwił pewną emancypację księstw ruskich […] dał Litwie szansę licznych podbojów na Rusi, a również Polsce i Węgrom pozwolił uzyskać przewagę na ziemiach halickiej i włodzimierskiej. […] W splot spraw ruskich weszła polityka Kazimierza Wielkiego. Inspirowały ją w wysokim stopniu interesy rycerstwa, możnowładztwa i mieszczaństwa polskiego, a popierał w całej rozciągłości Kościół polski. Małopolska odgrywała w tych aspiracjach otwarcia Polsce na wschodzie szerokich możliwości osadniczych i handlowych rolę przodującą. Ale polityka ruska Polski kazimierzowskiej stała się atrakcyjna również na niezależnym od królestwa polskiego Mazowszu, toteż rycerstwo mazowieckie czynnie uczestniczyło w przedsięwzięciach militarnych Kazimierza Wielkiego na Rusi.
J. Wyrozumski – „O Ruś Halicko-Włodzimierską” w: „Kazimierz Wielki”, 2004