Rzeźbiarz, malarz, poeta pedagog i animator kultury. Urodził się w 1945 r. w Bilczy. Zmarł 29 maja tego roku. Mieszkał w Tuchowie, był twórcą tarnowskiego środowiska literackiego. Jako poeta zadebiutował w wieku 41 lat. Działał między innymi w dwóch grupach poetyckich – „Rydwan” (lider: Andrzej Grabowski z Ciężkowic) i „Obserwatorium” (lider: Józef Komarewicz z Tarnowa). W ostatnich latach organizator plenerów rzeźbiarskich w Tuchowie i Rzepienniku Strzyżewskim.
2 albumy ANDRZEJA PIECUCHA „Cmentarze z I Wojny Światowej w Gminie Uście Gorlickie”.
książka TOMASZA PONIKŁY „Józef Tischner. Myślenie według miłości. Ostatnie słowa”.
W NIEDZIELĘ 2 LISTOPADA W PROGRAMIE:
To był wspaniały wieczór w Miejskim Ośrodku Kultury w SZCZAWNICY i wspaniały benefis.
Minęło 45 lat od tego listopada, kiedy EWA ZACHWIEJA krakowianka z urodzenia, dziś uznawana przez górali góralką, przyjechała do SZCZAWNICY.
Podsumowanie działalności Ewy Zachwiei, to ponad tysiąc koncertów przy jej akompaniamencie fortepianowym z wieloma pienińskimi zespołami, kierowanie szczawnicką filią nowotarskiej szkoły muzycznej oraz zespołem "JUHASY".
Zespół "Juhasy"
Andrzej Piecuch
Regionalista, przewodnik i autor książek, ANDRZEJ PIECUCH, niestrudzony z badacz historii Ziemi Gorlickiej i propagator jej piękna, jest autorem rocznicowej publikacji "Cmentarze z I wojny światowej w gminie Uście Gorlickie".
Urodził się 23 sierpnia 1868 r. w rodzinie ewangelickiego proboszcza, jako piąte dziecko z sześciorga, na pograniczu Słowacji i Moraw w miejscowości Turá Lúka pod Myjavą, powiat Senica, zmarł 21 grudnia 1947 r. w Brezovej pod Bradlom. Pochodził z patriotycznej słowackiej rodziny – był prawnukiem działacza patriotycznego Samuela Jurkoviča (1796-1873), a jego stryjem był działacz narodowy i polityk Jozef Miloslav Hurban (1817-1888).
Bardzo ciekawy epizod wiąże Duszana Jurkowicza z Polską i Beskidem Niskim podczas I wojny światowej. Zgłosił się do armii austro-węgierskiej jako jednoroczny ochotnik. W latach 1916-1918 na terenie Beskidu Niskiego został pracownikiem Oddziału Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie przy dowództwie okręgu wojskowego "Galicja Zachodnia" w Krakowie. Mianowano go kierownikiem, projektantem i nadzorcą budowy cmentarzy wojennych w Okręgu Żmigrodzkim (jednym z dziesięciu w Galicji Zachodniej) z siedzibą w Nowym Żmigrodzie, w którym powstało 31 cmentarzy wojennych. Stał się najpopularniejszą i niekonwencjonalną postacią w środowisku artystycznym skupionym w Oddziale Grobownictwa Wojennego. Zachwyt i podziw budziły, powszechnie uznane za najbardziej udane kompozycyjnie i krajoznawczo, jego rozwiązania projektowe cmentarzy wojennych w całej Galicji Zachodniej.
Jurkovič osobiście zaprojektował ok. 35 cmentarzy wojennych. Obok założeń kompozycyjnych i przestrzennych cmentarzy, z upodobaniem projektował również elementy składowe cmentarzy i szczegóły ich wystroju. Zaprojektował m.in. kilkanaście wersji drewnianych krzyży nagrobnych i duże krzyże pomnikowe, pojedyncze oraz w zbiorowe. Jego projekty krzyży były wykorzystane również w innych okręgach cmentarnych krakowskiego Wydziału Grobownictwa Wojennego. Projektował głównie w drewnie, opierając się na rozwiązaniach technicznych stosowanych od wieków przez karpackich cieśli. Zdarzały się również projekty krzyży kamiennych oraz żeliwnych z palmetową dekoracją (można spotkać je na dwóch cmentarzach: w Nowym Żmigrodzie (Cmentarz Wojenny nr 8) i na (Cmentarzu Wojennym nr 11 w Woli Cieklińskiej).
Prof. B. Faron
Prof. Bolesław Faron, historyk literatury i krytyk przedstawia album "Nowy Sącz. Jeśli zapomnę o nich" autorstwa Bogusława Kołcza (tekst) i Piotra Droździka (fotografie).
Na tym cmentarzu spoczywa między innymi Pawłowski Eugeniusz (13 XII 1902 Kraków - 11 XI 1986 Nowy Sącz), językoznawca (studia w UJ 1924, dr 1950, doc. 1964), zwł. dialektolog i onomasta, jeden z najlepszych znawców gwar pol. na Podtatrzu i w Sądecczyźnie, ponadto literat i działacz społ., m.in. w harcerstwie.
W 1924-61 nauczyciel szkół średnich w Nowym Sączu (w czasie okupacji niem. w tajnym nauczaniu), od 1961 wykładowca (potem prof.) w WSP w Krakowie. Autor licznych prac naukowych.
Już w latach międzywojennych interesował się żywo podh. kulturą lud., podh. regionalizmem, podh. literaturą i w ogóle sprawami Podhala. Z dziedzin tych ogłosił w 1927-36 (gł. w "Gazecie Podhalańskiej" i "Gazecie Podhala") liczne artykuły, opowiadania gwarowe, recenzje, np.: O kulturę Podhala, Na hali, O ideologję Związku Podhalan , Władysław Orkan jako twórca regjonalizmu i odrodziciel kultury ludowej Podhala, O kursach baców i o wzorowych bacówkach słów kilka.
Do literatury podhalańsko-tatrzańskiej wszedł też P. jako powieściopisarz, zajmując wybitną pozycję dzięki trylogii Chochołowscy, złożonej z trzech powieści: We mgle świtu, Burza nadciąga, Kurniawa.W tym okresie zajął się już także bliżej dialektologią ogłaszając m.in.: Jak pisać gwarą podhalańską? ("Gaz. Podh." 1932, nr 38) i Mocarny; Przyczynek do dziejów modnych wyrazów ("Jęz. Pol." 1935, nr 5).
Michał Kozioł
Tadeusz Seweryn ps. "Białowąs", "Boryna", "Socha", "Maksymilian Kulesza" (ur. 21 sierpnia 1894 w Żabnie k. Dąbrowy Tarnowskiej, zm. 17 stycznia 1975 w Krakowie) – etnograf, malarz, grafik, muzeolog i badacz sztuki ludowej.
Był synem Wojciecha i Antoniny z Kwiecińskich. Miał siostrę i czterech braci. W 1906 roku ukończył szkołę powszechną w Jeleśni. Uczęszczał do gimnazjum w Nowym Sączu i Krakowie gdzie zdał maturę w 1913 roku. Następnie podjął studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego (studiował historię sztuki, literaturę i prawo). Równolegle studiował na Akademii Sztuk Pięknych. Na obu uczelniach uzyskał absolutorium, należał do Związku Strzeleckiego. Wraz z wybuchem I wojny światowej wstąpił do Legionów, ale ze względu na stan zdrowia po kilku dniach został zwolniony ze służby. Od lutego 1917 pracował w Archiwum Legionów. Zgodnie z rozkazem Józefa Piłsudskiego, by nie składać przysięgi na wierność cesarzowi austriackiemu zdezerterował. Aresztowany przez żandarmerię austriacką, osadzony został w obozie jeńców legionowych w Witkowicach. Wkrótce otrzymał przydział na front włoski, po czym zbiegł do Królestwa Kongresowego i zatrzymał się w Janowie Lubelskim pod przybranym nazwiskiem Maksymilian Kulesza. W 1918 roku wraz z W. Jabłońskim i uczniami miejscowego gimnazjum w którym uczył łaciny i niemieckiego, zorganizował kampanię przeciw stacjonującemu w mieście oddziałowi austriackiemu, doprowadzając do rozbrojenia i wypędzenia żołnierzy. Rok później utworzył w Janowie regionalne muzeum i prowadził wraz z uczniami akcję zbierania materiałów etnograficznych.
Podczas wojny polsko-bolszewickiej uformował 2 szwadrony ochotników-uczniów i wstąpił do partyzanckiego oddziału F. Jaworskiego walczącego w województwie Lubelskim i na Podlasiu. Po zakończeniu wojny uczył historii w seminarium nauczycielskim w Tomaszowie Mazowieckim (do 1929 roku), prowadził badania terenowe, założył Koło Krajoznawcze, a pod jego kierunkiem uczniowie opracowali materiał pt. Zamki drewniane przy drzwiach (Prace Kom. Etnogr. PAU 3, 1927). Za jego sprawą, i przy udziale uczniów, powstało w Tomaszowie Muzeum Regionalne, a w 1926 tygodnik "Echo Mazowieckie".
W 1924 uzyskał stypendium, dzięki któremu odbył 2-letnie studia we Włoszech i Francji. W 1926 roku został członkiem Komisji Etnograficznej Polskiej Akademii Umiejętności, w 1929 na stałe przeprowadził się do Krakowa i podjął pracę w I Państwowym Gimnazjum Im B. Nowodworskiego jako nauczyciel rysunków. W tym samym czasie pracował w Muzeum Etnograficznym w Krakowie (od 1930 roku na stanowisku kustosza). W 1930 roku uzyskał stopień doktora na podstawie rozprawy Pokucka majolika ludowa. W tym samym roku opuścił Polskę, by prowadzić badania porównawcze w Jugosławii, Czechosłowacji i na Węgrzech.
Poza pracą etnografa Tadeusz Seweryn udzielał się w zrzeszeniach artystycznych, należał m.in. do Cechu Artystów Plastyków "Jednoróg". Tworzył obrazy olejne, akwarele i drzeworyty, które były wystawiane w wielu miastach Polski.
Po śmierci Seweryna Udzieli objął stanowisko dyrektora Muzeum Etnograficznego w Krakowie i kierował nim do 1965 roku (poza okresem okupacji).
Radio Kraków informuje,
iż od dnia 25 maja 2018 roku wprowadza aktualizację polityki prywatności i zabezpieczeń w zakresie przetwarzania
danych osobowych. Niniejsza informacja ma na celu zapoznanie osoby korzystające z Portalu Radia Kraków oraz
słuchaczy Radia Kraków ze szczegółami stosowanych przez Radio Kraków technologii oraz z przepisami o ochronie
danych osobowych, obowiązujących od dnia 25 maja 2018 roku. Zapraszamy do zapoznania się z informacjami
zawartymi w Polityce Prywatności.