Opowiedzmy o całej tej obyczajowości samochodowej. Gdzie je myto? Gdzie tankowano? Co tankowano? Czy były problemy z miejscami parkingowymi? Czy były opłaty za miejsca parkingowe?
Żadne miasto na świecie, szczególnie miasto tak stare jak Kraków, nie było przygotowane ani społecznie, ani przestrzennie do przyjęcia w swoje trzewia samochodu. To wynikało ze sposobu konstruowania ulic, zakrętów, widoczności i tak dalej. Ale też nie było przygotowane, bo nie było gdzie tych samochodów właśnie parkować.
Nigdy nie zostawiano odkrytego samochodu przy ulicy. Do tej pory, poruszając się po mieście i to nie bocznymi drogami, możemy zobaczyć dwa obiekty z lat dwudziestych XX wieku, które przetrwały.
Mowa o ulicy Kościuszki, gdzie pod numerem 49 powstał w latach dwudziestych, a dokładnie w 1928 roku Garaż META. Został ten obiekt okrzyknięty najnowocześniejszym garażem w Polsce swego czasu. Miał on mieścić 100 samochodów, z czego 57 miało indywidualne boksy zamykane. Można tam było zatankować samochód, a na tyłach mieścił się zakład wulkanizacyjny.
W tym obiekcie było oczywiście mieszkanie z kuchnią dla stróża, ale były też pokoje odpoczynku dla szoferów. I to też pokazuje, że jeszcze w latach dwudziestych szofer był kimś bardzo istotnym, ponieważ to on zajmował się naszym samochodem. Jeśli nas było stać na samochód, stać nas najczęściej było i na szofera.
Garaż został zlokalizowany w pobliżu przystanku tramwajowego. Czyli mamy park and ride.
Krakowianie lubili podróżować i w związku z tym Garaż Meta uruchomił taką usługę, że jeżeli ktoś pojechał w okolice Krakowa, i zdarzył się defekt samochodu, można było do Garażu Meta zadzwonić i poprosić o przyholowanie samochodu.
Garaż STOP mieścił się przy ul. Berka Joselewicza. Dysponował 90 miejscami, natomiast ciekawostką jest to, że garaż miał centralne ogrzewanie. Również były pokoje wypoczynkowe dla szoferów, ale ten interes chyba tam nie szedł tak dobrze, jak na Kościuszki, bo w pewnym momencie zaczęto oferować różne inne usługi. I firma, która była właścicielem garażu, oferowała w prasie krakowskiej 6-osobową limuzynę do wynajęcia z szoferem.
Tam był warsztat wulkanizacyjny też, ale też jest wzmianka o tym, że w momencie, gdy uruchomiono łączność autobusową między Krakowem a Nowym Sączem, to obsługiwały go autobusy będące własnością firmy STOP, czyli tego, który był właścicielem garażu.
Obywatele Krakowa się przyzwyczaili do samochodów, mimo że Antonina Domańska, słynna Krakowianka, pomstowała na wszystkich automobilistów nie mogąc zrozumieć, jak można się zachwycać czymś, co smrodzi, robi hałas, pędzi i sprawia niebezpieczeństwo na ulicach.
