„Deklaracja o niestosowaniu przemocy z 26 stycznia 1926 roku była doniosłym faktem nie tylko w polityce polskiej, ale też międzynarodowej w międzywojennej Europie. Bez względu na ówczesne intencje Hitlera „dzięki deklaracji dokonała się radykalna zmiana sytuacji Polski na terenie międzynarodowym” – oceniał [Tadeusz Schaetzel] polski dyplomata po latach. Porozumienie z Niemcami potwierdzające terytorialne status quo stanowiło zasadniczy cel polskiej polityki zagranicznej od chwili podpisania traktatu wersalskiego W styczniu 1934 roku rząd polski tego celu jednak nie osiągnął, lecz mimo to Józef Beck z pewnością uważał ten układ za największy sukces dyplomacji Polski Odrodzonej (…)
Polski badacz dyplomacji Henryk Batowski uznał, że „jako doraźne posunięcie dyplomatyczne miał on [układ polsko -niemiecki] niewątpliwie pozytywne znaczenie dla ówczesnego położenia Polski przez to, że spowodował zawieszenie antypolskiej kampanii rewizjonistycznej w Niemczech i także czasowe wygładzenie stosunków polsko-gdańskich. Zapowiedź dziesięcioletniego utrzymania pokojowych stosunków między obu państwami miała swoją wartość, bardziej zresztą propagandową niż konkretną na dłuższą metę. Pozycja Polski na terenie międzynarodowym, dotąd wskutek stałych pogróżek niemieckich niezbyt pewna, uległa odtąd wzmocnieniu … (…)
Oczywiście linię ugody i zbliżenia narzucono obydwu społeczeństwom niejako odgórnie, a ułatwiły to dyktatura Hitlera oraz autorytarny ustrój w Polsce, który pozwolił skupić kluczowe decyzje w ręku jednego człowieka.”
„Licytacja Polski wzwyż” 1932 - 1935 w: Marek Kornat, Mariusz Wołos „Józef Beck. Biografia” Kraków 2020 (fragment)