Nazywa się jerzykiem zwyczajnym, choć jest zupełnie niezwykły. Całe życie spędza w powietrzu. W powietrzu je i rozmnaża się, a nawet śpi, unosząc jak szybowiec. W powietrzu też zbiera materiały na gniazdo, bo przysiada tylko po to, by złożyć jaja i wychować młode, co utrudniamy mu coraz bardziej, zamurowując wszystkie możliwe szczeliny w murze i pod dachami. Nie róbmy tego, bo Pan Jerzyk jest nie tylko śliczny i sympatyczny, ale też bardzo pożyteczny - w okresie lęgowym zjada podobno...80 kg owadów - dziennie około 20 000 sztuk tych szczególnie dla nas uciążliwych, czyli komarów, much i meszek. Coś w tym jest, bo wokół mojego domu owadów prawie nie ma. Pan Jerzyk ma ogromny apetyt, bo lata jak szalony - z szybkością do 200 km/godz, a gdy pożywienia brakuje, potrafi polecieć sobie kilkaset kilometrów od "domu" na obiad. A na zimę odlatuje aż do południowej Afryki...
Pamiętajmy, że jerzyki są pod ochroną. Nie wiedzą tego sroki, które ostatnio napadły na Pana Jerzyka i usiłowały go zadziobać na trawniku. Wybiegła jednak sąsiadka ze ścierką, przegoniła agresywne ptaszyska, zebrała biedaka i zadzwoniła do miejskich strażników, a oni do ornitologów, którzy szybko się zjawili. Pan Jerzyk był poturbowany i mial powyrywane lotki - teraz odpoczywa w ptasim szpitalu, a kiedy lotki mu odrosną wróci do swoich przyjaciół na moje podwórko...
Gałczyński napisał kiedyś słynny wiersz o wróbelku - wróbelki, których było kiedyś w Krakowie mnóstwo, zniknęły pożerane przez koty, sroki i wyrzucane z miejsc gniazdowania przez nas właśnie. Nie pozwólmy zniknąć jerzykom...
Jerzyk jest mała ptaszyna,
jerzyk istota niewielka,
on brzydką stonogę pochłania,
Lecz nikt nie popiera jerzyka
Więc wołam: Czyż nikt nie pamięta,
że jerzyk jest druh nasz szczery?!
........................................................
kochajcie jerzyka, dziewczęta,
kochajcie do jasnej cholery!
