„Dziewczynka z kotem”
Reż. Asia Argento
Prod. Włochy/Francja 2013
Pochodzi ze znakomicie sytuowanej rodziny: matka jest muzykiem, ojciec – filmowym gwiazdorem. Niby nic jej nie brakuje. Poza – oczywiście – uczuciem, chwilami czułości i rodzinnego ciepła. Opowieść, jakich wiele. Ale nie do końca. Rozpad więzi rodzinnych obserwujemy bowiem oczyma tytułowej bohaterki, która nie chce biernie poddać się coraz bardziej kryzysowej sytuacji, a odrzucona przez obojga wiecznie kłócących się rodziców i zepchnięta na uczuciowy margines, stara się walczyć o ocalenie beztroski swego dzieciństwa. Ciągle przemierza drogę od matki do ojca, i vice versa, licząc na poprawę sytuacji. Towarzyszy jej w tym czarny kot Dag, jedyny przyjaciel, który nie zdradzi, a w chwilach najtrudniejszych przytuli się, mrucząc, co oczywiście ma działanie mocno terapeutyczne.
„Chciałam wstrząsnąć widzem po to, by przypomnieć mu, że głównym zadaniem rodziców jest ochrona ich dzieci przed tym, by nie stało im się coś złego. Ich niewinność stanowi największą wartość. Normalne jest, że nie zawsze się to udaje. Codziennie przecież spotykają nas jakieś nieprzyjemne sytuacje i nierzadko najbardziej cierpią na tym właśnie dzieci. Chodzi nawet o błahe, codzienne sytuacje. W filmie jest scena, kiedy główna bohaterka Arya robi dla matki bransoletkę, a kobieta jej zapomina. To ją boli. W ogóle moim zdaniem instytucja rodziny nie ma struktury demokratycznej. To raczej rodzaj totalitarnego reżimu, gdzie dzieci podporządkowane są ego rodziców. W tym wszystkim chodzi o to, żeby nie powtarzały ich błędów” – wyznaje Asia Argento, współscenarzystka i reżyserka filmu. Ta włoska aktorka, scenarzystka, reżyserka i producentka jest córką aktorki Darii Nicolodi oraz reżysera Daria Argento, znanego speca od horrorów. Mimo wielu podobieństw – jak zapewnia – „Dziewczynka z kotem” nie jest dziełem autobiograficznym. Podobnie twierdzi Charlotte Gainsbourg, znakomita odtwórczyni roli matki, córka Jane Birkin i Serge’a Gainsbourga.
Jerzy Armata