Co łączy Sibeliusa i Brahmsa? Sascha Goetzel!

Agnieszka Malatyńska-Stankiewicz
Dzisiaj 13:28 ( Edytowany Dzisiaj 13:34 )

Koncert Filharmonii Krakowskiej pod dyrekcją Saschy Goetzla okazał się wydarzeniem o wyraźnie przemyślanej dramaturgii. Połączył on dwa wielkie światy repertuaru symfonicznego przełomu końca XIX i początku XX wieku. Zestawione bowiem zostało dzieło Jeana Sibeliusa twórcy, który wprowadził do muzyki europejskiej charakterystyczną, chłodną ekspresję inspirowaną krajobrazem i kulturą północy, z monumentalną symfonią Johannesa Brahmsa, jednego z najważniejszych kontynuatorów tradycji Beethovenowskiej. I okazało się, że te dwa światy znakomicie do siebie pasują! Był to zarówno wieczór pełen kontrastów, ale też głębokiej spójności stylistycznej. Piękny wieczór.

Siedziba Filharmonii Krakowskiej. Fot. Marek Lasyk

Na początek wieczoru zabrzmiał Koncert skrzypcowy d-moll op. 47 – jedyny koncert skrzypcowy Sibeliusa, skomponowany w 1904 roku. Jest on połączeniem romantycznej wirtuozerii z surowym, północnym idiomem brzmieniowym. Utwór ten uchodzi za jeden z najtrudniejszych w literaturze skrzypcowej, nie tylko ze względu na wymagania techniczne (pełno tu dwudźwięków w różnych rejestrach, wirtuozowskich pasaży ale także rozbudowanych kadencji), lecz również na konieczność utrzymania napięcia w długich frazach.

Paweł Wajrak – który był solistą tego wieczoru, przypomnę, że to doskonały skrzypek, solista, kameralista, od lat koncertmistrz Orkiestry Filharmonii Krakowskiej, podjął to wyzwanie z dużą świadomością stylistyczną. Przedstawił interpretację skupioną, przejrzystą. Już w pierwszej części zwracała uwagę jego umiejętność prowadzenia narracji – dźwięk był klarowny, intonacja pewna, a frazowanie zachwycało. Szczególnie sugestywnie wypadło w drugiej części, gdzie solista wydobył z instrumentu szeroką paletę barw, budując atmosferę wyciszenia i refleksji. Finał natomiast przyniósł więcej energii i wyrazistości rytmicznej, przy zachowaniu pełnej kontroli nad techniczną stroną partii solowej. Orkiestra towarzyszyła z dużą uważnością, nie dominując solisty, lecz współtworząc z nim spójną narrację – szczególnie dobrze zabrzmiały dialogi między sekcjami smyczków i instrumentów dętych. Co to znaczy dobra orkiestra pod batutą bardzo emocjonalnego dyrygenta, która towarzyszy świetnemu skrzypkowi!

Po przerwie zabrzmiała I Symfonia c-moll op. 68 – której prawykonanie odbyło się w 1876 roku; dzieło o szczególnym znaczeniu w historii muzyki, nad którym Brahms pracował przez ponad dwadzieścia lat, mierząc się z ogromnym ciężarem tradycji pozostawionej przez Beethovena. Symfonia ta, często określana jako X Beethovena, łączy klasyczną dyscyplinę formy z romantyczną ekspresją i gęstą fakturą orkiestrową.

Interpretacja Saschy Goetzla była fascynująca, bardzo emocjonalna, wręcz żarliwa i bardzo romantyczna. Podkreślała przede wszystkim architektoniczną spójność utworu. Dyrygent konsekwentnie budował napięcie od pierwszych taktów, dbając o wyrazistość motywów i klarowność przebiegu formy. Pierwsza część zabrzmiała dramatycznie, lecz bez nadmiernego ciężaru, druga i trzecia przyniosła momenty lirycznego oddechu, w których szczególnie dobrze zaprezentowały się instrumenty dęte, prowadząc śpiewne, eleganckie frazy. Finał natomiast został wykonany z dużym wyczuciem proporcji – od tajemniczego wstępu po triumfalne zakończenie, które wybrzmiało jasno i przekonująco. Aż chciałoby się słuchać jeszcze i jeszcze.

Po tym koncercie, który odbył się 21 marca, wychodziłam z przekonaniem jak świetną mamy w Filharmonii orkiestrę. Zafascynowała mnie tym razem zwartym brzmieniem, dobrze zbalansowanym i stylistycznie jednolitym. Sekcja smyczkowa zaimponowała mi spójnością artykulacyjną, a instrumenty dęte precyzją wykonania. Za każdym razem, gdy dyrygentem jest Sascha Goetzel można być pewnym, że muzyka przemówi. Bo to bardzo charyzmatyczny artysta, który zaraża swoją pasją zarówno orkiestry jak i słuchaczy. Więc jeśli się Państwo zetkniecie z nazwiskiem Sascha Goetzel, to zawsze warto iść na jego koncert.

Tym razem także zachwycił mnie skrzypek Paweł Wajrak, który w tym karkołomnym koncercie Sibeliusa, zaprezentował kawał wspaniałej muzyki. Mam nadzieję, że częściej będziemy mogli go słuchać w roli solisty, bo to jest świetny muzyk.

Był to bardzo emocjonalny koncert, a tematy Sibeliusa tkwią we mnie do dziś.

Źródło: opracowanie własne

Autor:

Agnieszka Malatyńska-Stankiewicz

Opracowanie:

Ewelina Kołpak

Komentarze (0)

Brak komentarzy

Najnowsze

Skontaktuj się z Radiem Kraków - czekamy na opinie naszych Słuchaczy

Pod każdym materiałem na naszej stronie dostępny jest przycisk, dzięki któremu możecie Państwo wysyłać maile z opiniami. Wszystkie będą skrupulatnie czytane i nie pozostaną bez reakcji.

Opinie można wysyłać też bezpośrednio na adres [email protected]

Zapraszamy również do kontaktu z nami poprzez SMS - 4080, telefonicznie (12 200 33 33 – antena,12 630 60 00 – recepcja), a także na nasz profil na Facebooku oraz Twitterze

Kultura

Sport

Muzyka

Audycje

Podcasty

Kontakt

Ramówka

Studia nagraniowe

Co łączy Sibeliusa i Brahmsa? Sascha Goetzel!

Komentarze (0)

Dodaj komentarz

Najnowsze