78. rocznica sowieckiej agresji na Polskę

Aktualności
Niedziela, 2017.09.17 10:14 ( Edytowany Niedziela, 2021.05.30 23:15 )

Kombatanci, sybiracy oraz przedstawiciele władz miejskich złożyli kwiaty pod Pomnikiem Ofiar Komunizmu na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Dzisiaj obchodzimy 78 rocznicę agresji Związku Radzieckiego na Polskę oraz dzień pamięci osób zesłanych na Syberię. O 17:30 w Katedrze na Wawelu odprawiono mszę święta w intencji poległych, później pod Tablicą Zesłańców Sybiru na placu gen. Adama Studzińskiego odbył się Apel Pamięci.

Kolumny piechoty sowieckiej wkraczające do Polski 17.09.1939 Fot: anonimowy - http://karski.muzhp.pl/wojna_17_wrzesnia.html

1 / 6

Kraków - Dzień Sybiraka

1 / 12

Wkroczenie wojsk sowieckich było tragicznym wydarzeniem, określanym jako wbicie noża w plecy Polsce - powiedział w niedzielę metropolita krakowski abp Marek Jędraszewski w homilii podczas mszy św. z okazji 78. rocznicy agresji sowieckiej na Polskę w Katedrze Wawelskiej.

"Wkroczenie wojsk sowieckich jest drugim tragicznym aktem września 1939 r. Pierwszym aktem była napaść wojsk hitlerowskich na Polskę 1 września, drugim, dobijającym, określonym jako +nóż w plecy+ było wtargnięcie wojsk sowieckich 17 września na wschodnie części rzeczypospolitej Polskiej" – powiedział metropolita we wprowadzeniu do mszy św.

W homilii mówił, że dla tych, którzy przeżyli dzień 17 września pozostał niezapomniany - tak głęboko i tragicznie wrył się w pamięć i serce. Nawiązując do wiersza jednego ze świadków tamtych wydarzeń Mariana Hemara pt. "17 września", abp Jędraszewski powiedział: "Co mówi nam historia po tych 78 latach? Wbrew wielkim tamtego świata: Bóg nie taki bezbronny i historia nie skończyła się na tym, co się wtedy wydarzyło" – mówił.

^{fot: PAP/Jacek Bednarczyk}

Cytując słowa Hemara, że "nic się nie kończy na polu bitewnym, nic się nie kończy traktatem z papieru i za zielonym stołem wyrokiem despoty", abp Jędraszewski stwierdził: "Tak rzeczywiście się stało. W 1989 roku skończyły się definitywnie układ Ribbentrop-Mołotow z 1939 roku i układ z Jałty z 1945. Każde zwycięstwo jest zwycięstwem cnoty, bohaterstwa, odwagi, poświęcenia. To miał na myśli Marian Hemar" – powiedział.

"Ale my dzisiaj, kiedy rozważamy tamtą tragedię sprzed 78 lat, pragniemy na nią spojrzeć także przez światło dzisiejszych czytań, przez historię, w którą jesteśmy zanurzeni, historię, którą pisze Jezus Chrystus" – podkreślił arcybiskup.

"Dlatego zdajemy sobie sprawę z tego: trzeba przebaczyć; trzeba pamiętać, ale także trzeba przebaczyć tym, którzy o przebaczenie proszą. Bo ciągle pozostaje przed nami to, co mówił Chrystus do Piotra w odpowiedzi na jego pytanie: ile razy mam przebaczać, jeśli mój brat wykroczy przeciwko mnie. Czy aż siedem razy? Jezus rzekł: nie mówię Ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy. Ciągle, ilekroć brat twój o przebaczenie poprosi. Bo nie może być inaczej, skoro wszyscy jesteśmy winni wobec krwi Chrystusa, który za każdego, naprawdę każdego człowieka przelał swoją krew" – mówił metropolita.

"Ta historia, Boża historia, w którą jesteśmy od chrztu św. włączeni sprawia, że – jak pisał św. Paweł w liście do Rzymian – nikt z nas nie żyje dla siebie i nikt nie umiera dla siebie. Jeżeli bowiem żyjemy, żyjemy dla Boga, jeżeli zaś umieramy, umieramy dla Pana i w życiu więc i w śmierci należymy do Pana" – powiedział.

"I kiedy dzisiaj próbujemy wmyśleć się w tragedię 17 września 1939 roku wiemy z całą pewnością: ci, którzy walczyli wtedy za Polskę, ci którzy oddawali swoje życie za honor, za Boga, za Ojczyznę – żyli dla Chrystusa i umierali za Chrystusa. I stąd takie wobec nas wielkie zobowiązanie do wdzięczności, do pamięci. I takie wielkie zobowiązanie – byśmy my dzisiaj, ludzie 2017 roku, żyli dla Chrystusa i umierali dla Chrystusa, żyjąc dla Polski, naszej ojczyzny" – stwierdził na zakończenie homilii metropolita.

Msza św. w Katedrze Wawelskiej była częścią obchodów 78. rocznicy agresji sowieckiej na Polskę i Dnia Sybiraka, zorganizowanych w Krakowie przez krakowski oddział IPN, Kuratorium Oświaty, Komitet Opieki nad Miejscami Komunizmu, Związek Sybiraków i Związek Piłsudczyków.

Obchody poświęcone były pamięci obrońców polskich granic w 1939 roku oraz wszystkich ofiar niemieckiego i sowieckiego totalitaryzmu. W ich ramach złożono m.in. kwiaty przy Symbolicznej Mogile Pomniku Ofiar Komunizmu na cmentarzu Rakowickim i przeprowadzono rocznicowe spotkanie Sybiraków. Wieczorem po mszy na Wawelu odbyły się oficjalne uroczystości pod Krzyżem Pamięci Narodowej i Tablicą Zesłańców Sybiru przy Placu im. Ojca Gen. Adama Studzińskiego.

^{fot: PAP/Jacek Bednarczyk}

78 lat temu, 17 września 1939 r., łamiąc polsko-sowiecki pakt o nieagresji, Armia Czerwona wkroczyła na teren Rzeczypospolitej Polskiej, realizując tym samym ustalenia zawarte w tajnym protokole paktu Ribbentrop-Mołotow. Konsekwencją sojuszu dwóch zbrodniczych totalitaryzmów był rozbiór osamotnionej w walce Polski.

Sowiecka napaść na Polskę była realizacją układu podpisanego w Moskwie 23 sierpnia 1939 r. przez ministra spraw zagranicznych III Rzeszy Joachima von Ribbentropa oraz ludowego komisarza spraw zagranicznych ZSRS Wiaczesława Mołotowa, pełniącego jednocześnie funkcję przewodniczącego Rady Komisarzy Ludowych (premiera).

Integralną częścią zawartego wówczas sowiecko-niemieckiego paktu o nieagresji był tajny protokół dodatkowy. Jego drugi punkt, dotyczący bezpośrednio Polski, brzmiał następująco: "W wypadku terytorialnych i politycznych przekształceń na terenach należących do Państwa Polskiego granica stref interesów Niemiec i ZSRS przebiegać będzie w przybliżeniu po linii rzek Narwi, Wisły i Sanu. Kwestia, czy w obopólnym interesie będzie pożądane utrzymanie niezależnego Państwa Polskiego i jakie będą granice tego państwa, będzie mogła być ostatecznie wyjaśniona tylko w toku dalszych wydarzeń politycznych. W każdym razie oba rządy rozstrzygną tę kwestię na drodze przyjaznego porozumienia".

Informacja na temat wspomnianego tajnego protokołu nie dotarła do Polski, mimo iż przywódcy alianccy dysponowali wiedzą na jego temat.

^{Józef Stalin i Joachim von Ribbentrop, Moskwa 23.08.1939 fot: Bundesarchiv, Bild 183-H27337 / CC-BY-SA 3.0}

Po zaatakowaniu Polski przez wojska niemieckie 1 września 1939 r. strona sowiecka utrzymywała przez następne dni pozory neutralności. Minister Józef Beck wspominał: "Zachowanie ambasadora sowieckiego nie pozostawiało nic do życzenia, zdradzał on nawet chęć rozmów co do możliwości dowozu pewnych towarów przez ZSRR. Poleciłem ambasadorowi Grzybowskiemu sondaż u Mołotowa, jakie dostawy przez Sowiety mogłyby być brane pod uwagę, oraz oczekiwałem od niego akcji dla zapewnienia nam tranzytu od państw sprzymierzonych". (J.Beck "Ostatni raport")

Niemcy od trzeciego dnia wojny ponaglali Moskwę, ażeby zajęła obszary uznane w pakcie Ribbentrop-Mołotow za jej strefę interesów. Stalin zwlekał z podjęciem decyzji, czekając na to, jak zachowają się wobec niemieckiej agresji na Polskę Wielka Brytania i Francja, a także przyglądając się temu, jak silny opór Niemcom stawia polskie wojsko.

Jednocześnie jednak w ZSRS trwały ukryte przygotowania do wojny. 24 sierpnia 1939 r. rozpoczęto stopniową koncentrację wojsk. 3 września komisarz obrony Klimient Woroszyłow wydał rozkaz o podwyższeniu gotowości bojowej w okręgach wojskowych, które miały wziąć bezpośredni udział w ataku na Polskę, oraz rozkaz o rozpoczęciu tajnej mobilizacji.

Do działań przeciwko państwu polskiemu przeznaczono dwa fronty: białoruski - komandarma Michaiła Kowalowa i ukraiński komandarma Siemiona Timoszenki. W sumie liczyły one co najmniej 620 000 żołnierzy, ponad 4700 czołgów i 3300 samolotów.

Po stronie polskiej granicy z ZSRS, liczącej ponad 1400 km, strzegły jedynie przerzedzone oddziały Korpusu Ochrony Pogranicza.

17 września 1939 r. o godz. 3 w nocy (według obowiązującego w Polsce czasu środkowoeuropejskiego była godzina pierwsza) do Komisariatu Spraw Zagranicznych w Moskwie wezwany został ambasador RP Wacław Grzybowski, któremu Władimir Potiomkin - zastępca Mołotowa - odczytał treść uzgodnionej wcześniej z Berlinem noty.

Władze sowieckie oświadczały w niej m.in.: "Wojna polsko-niemiecka ujawniła wewnętrzne bankructwo państwa polskiego. W ciągu dziesięciu dni działań wojennych Polska utraciła wszystkie swoje ośrodki przemysłowe i centra kulturalne. Warszawa, jako stolica Polski, już nie istnieje. Rząd polski uległ rozkładowi i nie przejawia oznak życia. Oznacza to, że państwo polskie i jego rząd faktycznie przestały istnieć. Tym samym utraciły ważność umowy zawarte pomiędzy ZSRS a Polską".

Uzasadniając wkroczenie Armii Czerwonej na teren Rzeczypospolitej Polskiej stwierdzano: "Rząd sowiecki nie może pozostać obojętny na fakt, że zamieszkująca terytorium Polski pobratymcza ludność ukraińska i białoruska, pozostawiona własnemu losowi, stała się bezbronna. Wobec powyższych okoliczności Rząd Sowiecki polecił Naczelnemu Dowództwu Armii Czerwonej, aby nakazało wojskom przekroczyć granicę i wziąć pod swoją opiekę życie i mienie ludności Zachodniej Ukrainy i Zachodniej Białorusi. Rząd sowiecki zamierza równocześnie podjąć wszelkie środki mające na celu wywikłanie narodu polskiego z nieszczęsnej wojny, w którą wepchnęli go nierozumni przywódcy i umożliwienie mu zażycia pokojowej egzystencji".

Ambasador Grzybowski zdecydowanie odmówił przyjęcia sowieckiej noty.

W tym samym czasie Armia Czerwona rozpoczęła napaść na Polskę. Od godz. 3 do godz. 6 rano jej wojska przekroczyły na całej długości granicę z Polską, łamiąc tym samym polsko-sowiecki pakt o nieagresji.

^{Uderzenie jednostek Armii Czerwonej na Polskę 17 września 1939 fot: Department of History, United States Military Academy - Department of History, United States Military Academy.}

Przedstawiając plan sowieckiego ataku, prof. Wojciech Materski pisał: "Rozkaz jak najszybszego uchwycenia ważnych obiektów militarnych w głębi polskiej obrony poprzez skoncentrowane uderzenia rozcinające wykonywać miały wydzielone spośród wszystkich armii tzw. grupy ruchome (uderzeniowe). Trzy grupy ruchome Frontu Białoruskiego (dzierżyńska, mińska i połocka) otrzymały zadanie opanowania Wilna (poprzez Święciany i Michaliszki), Grodna i Białegostoku (poprzez Wołkowysk). Cztery grupy ruchome Frontu Ukraińskiego (15 korpus, szepietowska, wołoczyska i kamieniecko-podolska), po uchwyceniu w ciągu pierwszych trzech dni agresji rubieży Kowel-Włodzimierz Wołyński-Sokal, miały wyjść na linię rzeki San. Za nimi postępować miały podporządkowane operacyjnie na czas kampanii dowództwu Armii Czerwonej pograniczne oddziały NKWD, likwidując według wcześniej przygotowanych list osoby uznane za elementy antysowieckie, mogące utrudnić trwałe umocnienie się na zdobytych terenach. Rozbite polskie linie obrony miały być atakowane frontalnie przez podstawowe siły obu frontów". (W.Materski "Tarcza Europy. Stosunki polsko-sowieckie 1918-1939")

Łącznie siły Armii Czerwonej skierowane w trzech rzutach przeciwko Rzeczypospolitej wynosiły ok. 1,5 miliona żołnierzy, ponad 6 tys. czołgów i ok. 1800 samolotów.

Prof. Materski zwracał dodatkowo uwagę na fakt, iż: "Uderzenie dwu frontów sowieckich zostało poprzedzone czterodniowymi intensywnymi działaniami grup sabotażowo-dywersyjnych, które były organizowane na polskich Kresach Wschodnich przez wywiad sowiecki, komunistów i miejscowych nacjonalistów. Działania te okazały się rozleglejsze i skuteczniejsze niż akcja V kolumny poprzedzająca agresję niemiecką".

Reakcję na wiadomość o sowieckiej napaści na Polskę tak wspominał szef sztabu Naczelnego Wodza gen. Wacław Stachiewicz: "Nie znajduję słów, które by oddały nastrój przygnębienia, jaki zapanował. Ani Naczelny Wódz, ani nikt z nas, oficerów Sztabu, nie miał najmniejszych wątpliwości co do charakteru, w jakim Sowiety wkroczyły do Polski. Było dla nas jasne, że dostaliśmy podstępny cios w plecy, który przesądzał ostatecznie o losach kampanii i niweczył ostatnią nadzieję prowadzenia zorganizowanej walki na terenie Polski. (...) W pierwszym momencie spontaniczną reakcją na otrzymane wiadomości był odruch bić się z Sowietami. Po prostu trudno było pogodzić się z myślą, żeby nowy agresor bez oporu zajmował nasz kraj, żeby bezprzykładny, zdradziecki jego czyn pozostał bez zbrojnej odpowiedzi z naszej strony. Szybko jednak nastąpiła refleksja. Czym się bić? Całość wojsk zwrócona była przeciw Niemcom, związana ciężkimi walkami odwrotowymi. Granicę sowiecką dozorowały jedynie słabe oddziały KOP, za którymi znajdowały się różne luźne formacje etapowe, tyłowe, dowództwa lokalne i wyewakuowane z zachodniej części Polski itp. Walkę tymi wojskami prowadzić było niemożliwe. A zresztą w jakim celu? Wobec masowej inwazji sowieckiej, walka taka żadnego konkretnego rezultatu dać nie mogła. Chodzić mogło tylko o jeden cel - o zbrojną demonstrację, protest wobec świata przeciwko podstępnej agresji drugiego wroga. A protestem tym były strzały cofających się oddziałów KOP, skierowane przeciw czołowym oddziałom najeźdźcy. Poza to Naczelny Wódz nie chciał wychodzić, widząc niemożliwość i bezcelowość jakiejkolwiek walki z Sowietami w tych warunkach".

Wieczorem 17 września Naczelny Wódz wydał następujący rozkaz (dyrektywę): "Sowiety wkroczyły. Nakazuję ogólne wycofanie na Rumunię i Węgry najkrótszymi drogami. Z bolszewikami nie walczyć, chyba w razie natarcia z ich strony albo próby rozbrojenia oddziałów. Zadanie Warszawy i miast, które miały się bronić przed Niemcami - bez zmian. Miasta, do których podejdą bolszewicy, powinny z nimi pertraktować w sprawie wyjścia garnizonów do Węgier lub Rumunii".

Władze polskie wzywając do unikania walki z Armią Czerwoną, nie uznały jej wkroczenia za powód do wypowiedzenia wojny i nie zerwały stosunków dyplomatycznych z Moskwą.

W nocy z 17 na 18 września prezydent Ignacy Mościcki wraz z rządem polskim i korpusem dyplomatycznym przekroczył granicę rumuńską, planując przedostanie się do Francji. Razem z nimi terytorium polskie opuścił Naczelny Wódz marszałek Edward Śmigły-Rydz.

Zdaniem prof. Paweł Wieczorkiewicza, rozkaz marszałka Śmigłego-Rydza wydany 17 września "wprowadził w efekcie zamęt i utrudnił, czy wręcz uniemożliwił organizację obrony Kresów Wschodnich, tam gdzie istniały po temu jakiekolwiek szanse". (P.Wieczorkiewicz "Historia polityczna Polski 1935-1945")

Rozkaz ten nie dotarł jednak do wielu oddziałów, a przez część dowódców uznany został za prowokację. Do starć z Armią Czerwoną dochodziło w wielu miejscach. Na Polesiu i Wołyniu improwizowana grupa KOP dowodzona przez gen. Wilhelma Orlika-Rckemanna stoczyła z Sowietami kilkanaście potyczek i dwie bitwy: pod Szackiem 28-29 września i Wytycznem w pow. włodawskim 1 października. Na Polesiu z Armią Czerwoną walczył także: dowodzony przez ppłk Nikodema Sulika-Sarneckiego pułk KOP "Sarny", brygada KOP "Polesie" oraz jednostki KOP "Kleck" i "Baranowicze". Z kolei w Kodziowcach, niedaleko Grodna, w nocy z 21 na 22 września doszło do bitwy, w której 101. pułk ułanów przez kilka godzin zatrzymywał przeważające siły sowieckie, niszcząc m.in. 22 czołgi. Na Wileńszczyźnie i Nowogródczyźnie z Sowietami walczyły oddziały KOP "Iwieniec", "Głębokie" i "Krasne".

Wkraczającym oddziałom Armii Czerwonej opór stawiały również miasta, wśród których najbardziej zacięty i tragiczny bój stoczyło Grodno. Walki z Wehrmachtem i Armią Czerwoną toczyła dowodzona przez gen. Franciszka Kleeberga Samodzielna Grupa Operacyjna "Polesie", w skład której weszli m.in. marynarze Pińskiej Flotylli Wojennej.

W sumie w starciach z Armią Czerwoną zginęło ok. 2,5 tys. polskich żołnierzy, a ok. 20 tys. było rannych i zaginionych. Do niewoli sowieckiej dostało się ok. 250 tys. żołnierzy, w tym ponad 10 tys. oficerów. Straty sowieckie wynosiły ok. 3 tys. zabitych i 6-7 tys. rannych.

Wkraczająca na ziemie Rzeczypospolitej Armia Czerwona zachowywała się równie bestialsko jak wojska niemieckie. Przykładów zbrodni popełnianych na polskich wojskowych, policjantach i cywilach jest wiele, m.in. w Grodnie po zajęciu miasta Sowieci wymordowali ponad 300 jego obrońców, na Polesiu 150 oficerów, a w okolicach Augustowa 30 policjantów.

28 września 1939 r. podczas kolejnej wizyty Ribbentropa w Moskwie zawarty został "Traktat Sowiecko-Niemiecki o Granicy i Przyjaźni", któremu towarzyszyły tajne protokoły dodatkowe. We wstępie do traktatu stwierdzano: "Rząd Rzeszy Niemieckiej i rząd ZSRR uznają, po upadku dotychczasowego państwa polskiego, za wyłącznie swoje zadanie przywrócenie na tym terenie pokoju i porządku oraz zapewnienie żyjącym tam narodom spokojnej egzystencji, zgodnej z ich narodowymi odrębnościami". Zgodnie z propozycją Stalina przeprowadzona została korekta podziału terytorialnego ziem polskich. Granica pomiędzy ZSRS a III Rzeszą przebiegać miała odtąd wzdłuż linii rzek San-Bug-Narew-Pisa.

Jak pisał prof. Andrzej Paczkowski: "Stalin proponując nowelizację tajnej klauzuli układu z 23 sierpnia i +oddając+ Niemcom ziemie polskie aż do linii Bugu (zamiast Wisły) - w zamian za przesunięcie do +radzieckiej strefy wpływów+ Litwy - miał niewątpliwie na celu pozbycie się terytoriów o przygniatającej przewadze ludności polskiej, a tym samym poważnego problemu politycznego". (A.Paczkowski "Pół wieku dziejów Polski 1939-1989")

Przedstawiciele dwóch totalitarnych mocarstw ustalili również, iż "nie będą na swoich terenach tolerować żadnej polskiej agitacji, która przenikałaby na terytorium drugiej strony. Wszelkie próby takiej agitacji na ich terenach będą likwidowane, a obie strony będą się informowały wzajemnie o podejmowanych w tych celach środkach".

W wyniku dokonanego rozbioru Polski Związek Sowiecki zagarnął obszar o powierzchni ponad 190 tys. km kw. z ludnością liczącą ok. 13 mln. Okrojona Wileńszczyzna została przez władze sowieckie w październiku 1939 r. uroczyście przekazana Litwie. Nie na długo jednak, bowiem już w czerwcu 1940 r. Litwa razem z Łotwą i Estonią weszła w skład ZSRS.

Liczba ofiar wśród obywateli polskich, którzy w latach 1939-1941 znaleźli się pod sowiecką okupacją, do dziś nie jest w pełni znana. Prof. A. Paczkowski odnosząc się do tej kwestii w książce "Czarna księga komunizmu. Zbrodnie, terror, prześladowania" pisał: "Uważa się, że w ciągu niespełna dwóch lat władzy sowieckiej na ziemiach zabranych Polsce represjonowano w różnych formach - od rozstrzelania, poprzez więzienia, obozy i zsyłki, po pracę przymusową - ponad 1 milion osób (...). Nie mniej niż 30 tysięcy osób zostało rozstrzelanych, a śmiertelność wśród łagierników i deportowanych szacuje się na 8-10 proc., czyli zmarło zapewne 90-100 tysięcy osób".

PAP/bp

Komentarze (0)

Brak komentarzy

Najnowsze

Skontaktuj się z Radiem Kraków - czekamy na opinie naszych Słuchaczy

Pod każdym materiałem na naszej stronie dostępny jest przycisk, dzięki któremu możecie Państwo wysyłać maile z opiniami. Wszystkie będą skrupulatnie czytane i nie pozostaną bez reakcji.

Opinie można wysyłać też bezpośrednio na adres [email protected]

Zapraszamy również do kontaktu z nami poprzez SMS - 4080, telefonicznie (12 200 33 33 – antena,12 630 60 00 – recepcja), a także na nasz profil na Facebooku oraz Twitterze

Kultura

Sport

Muzyka

Audycje

Podcasty

Kontakt

Ramówka

Studia nagraniowe

78. rocznica sowieckiej agresji na Polskę

Komentarze (0)

Dodaj komentarz

Najnowsze

Tragiczne odkrycie w Oświęcimiu. Dwie osoby nie żyją

Koniec zwycięskiej passy Puszczy. Żubry dzielą się punktami ze Śląskiem Wrocław

"Choroba nie zmienia mojego sposobu tworzenia" - mówi artystka Sylwia Mensweld-Leja o doświadczeniu schizofrenii

Kibice Unii Tarnów protestują. "Wyrządzono nam ogromną krzywdę"

Cracovia wreszcie wygrała na własnym stadionie

Wisła Kraków zgubiła punkty

Protest przed schroniskiem w Nowym Targu. Aktywiści zarzucają nieprawidłowości

Bluzy i koszulki z nadrukiem dla spawaczy - komfort i styl

Cracovia z wygraną. Wisła na remis.

Naczelna Izba Aptekarska: po awarii system wraca do działania

Coraz bliżej zakończenia sezonu narciarskiego

„Prawda jest gdzieś tam”. „Archiwum X” i filozofia ukryta w kultowym serialu

Adam Kwaśny - Raport z Kuby

Nim staną sie dorosłe...

Rekordowy półmaraton w Krakowie. Sprawdź, gdzie będą utrudnienia

Niby wiosna a jednak zima

Ekstraklasa: Cracovia-GKS Katowice I liga: Odra Opole-Wisła Kraków. Transmisje

Skandal czy fałszywy alarm? Spór o schronisko w Nowym Targu dzieli mieszkańców

Uczelnie celem polityków PiS? Dr Anna Materska-Sosnowska: "Chcą odzyskać młody, radykalny elektorat"

Skontaktuj się z Radiem Kraków - czekamy na opinie naszych Słuchaczy

78. rocznica sowieckiej agresji na Polskę

Komentarze (0)

Dodaj komentarz

Najnowsze

Tragiczne odkrycie w Oświęcimiu. Dwie osoby nie żyją

Koniec zwycięskiej passy Puszczy. Żubry dzielą się punktami ze Śląskiem Wrocław

"Choroba nie zmienia mojego sposobu tworzenia" - mówi artystka Sylwia Mensweld-Leja o doświadczeniu schizofrenii

Kibice Unii Tarnów protestują. "Wyrządzono nam ogromną krzywdę"

Cracovia wreszcie wygrała na własnym stadionie

Wisła Kraków zgubiła punkty

Protest przed schroniskiem w Nowym Targu. Aktywiści zarzucają nieprawidłowości

Bluzy i koszulki z nadrukiem dla spawaczy - komfort i styl

Cracovia z wygraną. Wisła na remis.

Naczelna Izba Aptekarska: po awarii system wraca do działania

Coraz bliżej zakończenia sezonu narciarskiego

„Prawda jest gdzieś tam”. „Archiwum X” i filozofia ukryta w kultowym serialu

Adam Kwaśny - Raport z Kuby

Nim staną sie dorosłe...

Rekordowy półmaraton w Krakowie. Sprawdź, gdzie będą utrudnienia

Niby wiosna a jednak zima

Ekstraklasa: Cracovia-GKS Katowice I liga: Odra Opole-Wisła Kraków. Transmisje

Skandal czy fałszywy alarm? Spór o schronisko w Nowym Targu dzieli mieszkańców

Uczelnie celem polityków PiS? Dr Anna Materska-Sosnowska: "Chcą odzyskać młody, radykalny elektorat"

Kontakt

12 630 61 01

Wyślij wiadomość

Wyślij opinię