Poza sceną i widownią. Fenomen domów tańca

Nie ma jednej sali, jednego adresu ani stałego parkietu. Jest za to ruch, żywa muzyka i spotkanie. Domy tańca – choć brzmią jak instytucja – są w istocie praktyką bycia razem: tańczenia, śpiewania i muzykowania w oparciu o tradycję, ale bez muzealnego dystansu. O tym, czym dziś jest ruch domów tańca i jak funkcjonuje w Krakowie, opowiadali w audycji „Przed Horyzontem” Jan Słowiński, twórca i organizator festiwalu EtnoKraków Rozstaje, oraz Paweł Szczepańczyk, wolontariusz Domu Tańca Kraków.

Fot. Marcin Bałaban/ Facebook Dom Tańca Kraków

Posłuchaj Przed Horyzontem

Skąd wzięły się domy tańca?

Idea domów tańca narodziła się w Europie Środkowej w drugiej połowie XX wieku. Jej bezpośrednią inspiracją były węgierskie táncház – oddolne spotkania taneczne, będące formą sprzeciwu wobec narzucanej, oficjalnej kultury.

"Na Węgrzech taniec i muzyka tradycyjna stały się wyznacznikiem tożsamości narodowej, alternatywą wobec kultury narzucanej odgórnie - wyjaśniał w Radiu Kraków Jan Słowiński.

W Polsce impuls był inny. Domy tańca zaczęły się rozwijać na większą skalę w latach 90., jako alternatywa wobec masowej kultury i biernego odbioru muzyki.

Dom bez ścian

Dom Tańca Kraków nie ma jednej siedziby. Spotkania odbywają się w różnych przestrzeniach miasta – klubach, salach, czasem zupełnie nieoczywistych miejscach. Stałym punktem odniesienia jest klub Strefa, ale równie ważna jest mobilność i otwartość. Informacje o aktualnych wydarzeniach pojawiają się na profilu Dom Tańca Kraków w mediach społecznościowych – tam też krzyżują się inicjatywy różnych środowisk, które w Krakowie coraz chętniej sięgają po tradycję.

Co się robi w domu tańca? Najprościej: tańczy, śpiewa i gra. Ale bez podziału na scenę i widownię. Nie ma tu sztywnej granicy między wykonawcami a uczestnikami.

„To sytuacja bardzo wspólnotowa. Ktoś zaczyna tańczyć, potem łatwiej zaśpiewać, a z czasem pojawia się myśl: może zagram innym do tańca” – opowiadał Paweł Szczepańczyk.

Tańce są często w parach, czasem korowodowe, ale nie trzeba znać kroków. Przed potańcówkami bywają krótkie rozgrzewki i wprowadzenia, które pozwalają wejść w ruch także osobom bez doświadczenia.

Więcej niż rekonstrukcja

Choć domy tańca czerpią z tradycji kultury ludowej, nie chodzi o jej wierne odtwarzanie. To raczej żywa rekonstrukcja – próba przeniesienia energii dawnych praktyk do współczesności.

„Nie da się przywrócić świata, z którego ta muzyka wyrastała. Ale można czerpać z tej energii i budować coś nowego, tu i teraz” – mówi Słowiński.
I właśnie dlatego dom tańca nie jest instytucją, którą da się „założyć”. On po prostu się wydarza – wtedy, gdy ludzie spotykają się na parkiecie.

Autor:

Magdalena Zbylut-Wiśniewska

Komentarze (0)

Brak komentarzy

Kultura

Sport

Muzyka

Audycje

Podcasty

Kontakt

Ramówka

Studia nagraniowe

Poza sceną i widownią. Fenomen domów tańca

Skąd wzięły się domy tańca?

Dom bez ścian

Więcej niż rekonstrukcja

Komentarze (0)

Dodaj komentarz

Najnowsze

Wiktor Biedrzycki: Moim celem jest awans z Wisłą do Ekstraklasy

Bajkowa zima w Kościelisku

Patrick Kabongo i jego Schubert

300 zawodników wystartowało w V biegu Górnolotni w Tarnowie. Zwyciężył Krzysztof Jaworski

Próbował zjechać z Rysów na snowboardzie. Doszło do wypadku

Na ten remont długo czekali mieszkańcy Krynicy i turyści. Koniec z "dworcem wstydu"

Taca w kościołach w Archidiecezji Krakowskiej dla Kijowa. Słowa arcybiskupa kijowsko-halickiego

Odkryj Wawel na nowo – ferie pełne sztuki i zabawy

Oświęcim: Nagrody festiwalu "Kochać człowieka" rozdane

Nocna akcja w powiecie gorlickim. Do poszukiwań zaginionego użyto dronów