|
|
Kraków 101.6 MHz
Kraków
101.6 MHz
Tarnów
101,0 MHz
Nowy Sącz
90,0 MHz
Zakopane
100,0 MHz
Andrychów
98,8 MHz
Gorlice
97,4 MHz
Krynica-Zdrój
102,1 MHz
Rabka-Zdrój
87,6 MHz
Szczawnica
90,0 MHz
|
Kontakt 4080 (SMS)
DZIEJE SIĘ COŚ W TWOJEJ OKOLICY?
SKONTAKTUJ SIĘ!
12 200 33 33 (antena)
12 630 60 00 (recepcja)
4080 (SMS)
500 202 323 (SMS i MMS)
redakcja@radiokrakow.pl
|
A
A
A

Nowe wystawy w Bunkrze Sztuki - do 18 marca

Wystawa Naczynia połączone
Wernisaż: 15.12.2017 (piątek), godz. 18
Czas trwania: 16.12.2017 – 18.03.2018
Artyści: Semâ Bekirovic, Matthijs Bosman, Karolina Breguła, Matthew Buckingham, Anetta Mona Chişa i Lucia Tkáčova, VALIE EXPORT, Anya Gallaccio, Lotte Geeven, Agata Ingarden, Beili Liu, Dane Mitchell, Jacek Tylicki, Barbara Visser
Kuratorki: Anna Lebensztejn, Kinga Olesiejuk
Koordynacja: Dorota Bucka
Miejsce: piętro
Patroni medialni wystawy: „Szum”, „NN6T”, „Gazeta Wyborcza Kraków”, „Co Jest Grane 24”
Patroni medialni Galerii: „Le Monde diplomatique”, „Herito”, „Lounge”, Radio Kraków

Naczynia połączone rozwijają się wokół obiektów i instalacji skonstruowanych na zasadzie procesów bądź zdarzeń. Nie przynależą one całkowicie do sfery niematerialnej ani nie wpisują się w stereotypowy obraz trwałego przedmiotu sztuki. Cykle życia tego rodzaju dzieł uzależnione są od właściwości kruchych i ulotnych substancji oraz oddziałujących na nie czynników zewnętrznych. Przemijanie i zmiana nie oznaczają tutaj szkody: za ubytkiem, rozpadem i śmiercią postępuje rozwój, odbudowa, odrodzenie.

Tytuł wystawy nawiązuje do mechanizmów fizyki, które stają się punktem odniesienia podczas nakreślania specyfiki procesualnych dzieł sztuki. Wykorzystując tworzywa podatne na przekształcenia, zachowują się one podobnie jak ciecze zamknięte w układzie naczyń połączonych – pod wpływem okoliczności ich materia podlega cyrkulacji, przyjmuje formy odmienne od pierwotnych, a przy tym ich istota trwa niezmieniona. Ruch wewnątrz systemu wynika ze splotu czynników, a zależności ustanawiają się na wielu poziomach – w przestrzeni pojedynczego dzieła i jego specyficznych jakości fizykalnych, na styku dzieła z otaczającym je środowiskiem, odbiorcami, twórcami, innymi dziełami.

Intensywność przepływów najsilniej ujawnia się w dziełach zbudowanych z nietrwałych substancji, gdzie zmiana wynika z ich immanentnych cech i zewnętrznych oddziaływań. Utwory te realizują różne strategie kontaktu z ulotną materią: poddawanie się prawom materialności bądź ich przezwyciężanie. Dzieła stopniowo zanikają, co dostrzec można z bliższej lub dalszej perspektywy czasu. Kilkaset krwistoczerwonych gerber, składających się na pracę Anyi Gallaccio Preserve ‘Beauty’, powoli zasycha i blaknie. Wyświetlany obraz mitycznego założyciela Kopenhagi, przywołany przez Matthew Buckinghama, stopniowo wypala się (Image of Absalon to Be Projected Until It Vanishes). Oparta na procesie parowania wody i regułach homeopatii instalacja Dane’a Mitchella All Whatness is Wetness oddziałuje na wykonane z karmelu rzeźby Agaty Ingarden – uplastyczniając je, wprowadza ryzyko przekształcenia. Każdorazowo jednak przejście w inny stan nie jest bezpowrotną utratą; stanowi raczej jedną z faz cyklu zaniku i powrotu dzieł, co symbolicznie komentuje instalacja VALIE EXPORT Fragmente der Bilder einer Berührung zapętlona w repetycji mechanicznych ruchów.

Centralne miejsce w projektowaniu rytmu życia dzieł zajmuje figura twórcy. Jego decyzje mogą sprowadzać się do zamrożenia trwającego procesu, uzmysławiając władczość artystycznego gestu. Dzieje się tak w przypadku instalacji Semy Bekirovic Unfixed Galaxies, prezentującej nieutrwalone fotografie kosmosu w czerwonym świetle ciemni. Możliwa jest także odwrotna sytuacja – wskazuje na to praca Nature No. 367 – Genesis Jacka Tylickiego, w której autor zrzeka się władzy nad materią, zdając się na siły natury. Bez względu na stopień kontroli nad dziełem, ujawniają się artystyczne manipulacje – widowisko jest przecież rezultatem tego, że ktoś pociąga za sznurki.

Naczynia połączone uwydatniają również udział odbiorcy w rozwijaniu procesów zachodzących w dziełach. Dotyczy to projektów tak uzależnionych od zachowań człowieka jak: przekazywana incydentalnie anegdota (Matthijs Bosman, Anecdote), pokusa poczęstunku (Karolina Breguła, Ciasteczka Kippenbergera) czy wykonywany według wzoru makijaż (Anetta Mona Chişa i Lucia Tkáčova, Memorial to Lida Clementisova #16). Wyjątkowe więzi nawiązujące się w tego rodzaju dziełach metaforycznie ujmuje instalacja Beili Liu z cyklu Lure. Odnosi się ona do starożytnego chińskiego mitu, wedle którego w momencie narodzin ludzie zostają połączeni ze swoimi bratnimi duszami niewidzialnymi czerwonymi nićmi, i to dzięki nim ostatecznie się odnajdują, pokonując przeciwności losu.

Naczynia połączone pozwalają wniknąć w przestrzeń, w której wraz z kolejnymi dziełami – wykorzystującymi przemiany artystycznych tworzyw czy prowokującymi sytuacje czynnie angażujące odbiorcę – uruchamia się cielesna świadomość bycia. To wystawa w procesie, do której można powracać w różnych momentach, aby wędrować szlakiem przemijania i powtórnych narodzin dzieł – w zmienionych kształtach, stanach i lokalizacjach.

Prace Karoliny Breguły Ciasteczka Kippenbergera i Jacka Tylickiego Nature No. 367 – Genesis zostały zakupione do zbiorów Galerii Bunkier Sztuki w ramach projektu „Granice kolekcji. Rozbudowa kolekcji Bunkra Sztuki” dofinansowanego ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Wystawa jest częścią projektu „Beyond the Zero Point. Contemporary Art and Its Appearances” dofinansowanego ze środków Mondriaan Fund.

Wystawa The Trouble with Value

Wernisaż: 15.12.2017 (piątek), godz. 18

Czas trwania: 16.12.2017 – 18.03.2018

Artyści: Rachel Carey, Fokus Grupa, gerlach en koop, Sława Harasymowicz, Monique Hendriksen, Femke Herregraven, Gert Jan Kocken, „Kra Kra Intelligence” Cooperative, Sarah van Lamsweerde, Louise Lawler, Adrian Paci, Ewa Partum, Mladen Stilinović, Feliks Szyszko, Maciej Toporowicz, Timm Ulrichs

Kuratorzy: Kris Dittel, Krzysztof Siatka

Koordynacja: Renata Zawartka

Asystentka kuratorów: Gabriela Brdej

Miejsce: parter, Galeria Dolna

Partnerzy wystawy: Onomatopee (Eindhoven)

Sponsorzy wystawy: Krakchemia SA

Patroni medialni wystawy: „Szum”, „NN6T”, „Gazeta Wyborcza Kraków”, „Co Jest Grane 24”
Patroni medialni Galerii: „Le Monde diplomatique”, „Herito”, „Lounge”, Radio Kraków

W zbiorze dzieł sztuki kuratorzy dostrzegli intrygujące głosy zagmatwanej opowieści o symbolicznej i nabywczej wartości dzieła sztuki – efektu pracy twórcy oraz nadzieję na umożliwienie wglądu w wybrane wyobrażenia o kulturze współczesnej. Wystawa stanowi zatem próbę uchwycenia ustanawiających owe wartości elementów relacji artystów z ich dziełami, instytucjami sztuki i rynkiem sztuki.

Praca artysty podlega rozmaitym procesom oceny, które są formułowane z perspektywy znawców i zależne od wielu, często rozbieżnych, namiętności i potrzeb. Pośród aktorów tego wartościującego przedstawienia znajdują się: kuratorzy, krytycy, historycy sztuki, sprzedawcy, ale też filozofowie; ich układ dopełniają instytucje i prawa rynku. Całość tworzy mało przejrzysty i trudny do analizy system uwarunkowań. Jak zawsze łatwiejsze jest spojrzenie w przeszłość. Dostarczy nam ono bowiem przykładów stanowisk i ideologicznych systemów, które definiowały – w może zbyt łatwy i z dzisiejszego punktu widzenia skompromitowany sposób – przydatność i jakość efektów pracy twórców. Tak powsta(wa)ł kanon dzieł sztuki, który mimo nieustannych redefinicji i dekonstrukcji niewiele się dzisiaj zmienia. Cóż, podobają nam się melodie, które już raz usłyszeliśmy.

Krytyk i kurator zmagają się z nieuporządkowaną, polifoniczną magmą informacji. Chociaż hałas ten ogromnie pobudza świadomość, to nie ułatwia formułowania sądów i ocen. Bez trudu jednak używa się przymiotników takich, jak nowy i oryginalny, istotny, wymagający lub radykalny. I tu rodzi się kluczowe dla wystawy pytanie: Czy dostęp do wiedzy nie jest zasłaniany, a logika powstawania wartości symbolicznej nie znajduje się poza świadomością uczestników gry? Obecność logiki jest przecież wyczuwalna i na co dzień zmagamy się z jej następstwami. Być może łatwiej jest dostrzec jedynie efekty tego skomplikowanego procesu. Rzadko natomiast udaje się w satysfakcjonujący sposób opisać jego mechanikę i dynamikę. Działa to trochę na zasadzie schematu: wiemy, ale nie rozumiemy, patrzymy, ale nie widzimy, oceniamy, ale nie mamy do tego narzędzi, wierzymy w ugruntowane oceny, ale nam się one nie podobają.

Pytanie o wartość dzieła w tak nakreślonej perspektywie to zadanie karkołomne, a nawet naiwne – bowiem metody, teorie i ideologie zawodzą. Tylko poeci i artyści mogą sprostać wyzwaniu i stworzyć indywidualną impresję na ten temat. Nie da się wyłożyć wyjściowych tez w jeden jasny i konkretny sposób, można za to wyróżnić w praktyce współczesnych twórców co najmniej kilka podejść, w których to zauważalna jest refleksja o trudnym procesie kreacji wartości dzieł sztuki. Jednym z nich jest na pewno szczególny namysł nad rolą języka w konstruowaniu narracji i klarownych znaczeń dzieła, tak aby mogło być komunikatywne lub w zamierzeniu entropiczne.

Nie brakuje w tym zbiorze wzorców sytuacji paradoksalnych, gdy efekt jest sprzeczny z zamierzeniem. Tak dzieje się w przypadku intencjonalnego niszczenia dzieła, które wzmacnia respekt odbiorców względem niego samego. Podobnie jest w stanie bezradności wobec dzieła upamiętniającego znamienne czy tragiczne wydarzenie z historii, ponieważ nie sposób oddzielić refleksji o dziele od tej o zawartej w nim opowieści. Nie sposób także pominąć w przyjętej w wystawie optyce namysłu nad jakością infrastruktury instytucji sztuki i monetarnej wartości pracy artysty, które sprowadzają opowieść na manowce świata idealnego, w polityczną i ekonomiczną rzeczywistość prekariatu.

Druga część wystawy The Trouble with Value będzie prezentowana w przestrzeni projektu i wydawnictwie Onomatopee w Eindhoven w pierwszej połowie 2018 roku.

Wystawa jest częścią projektu „Beyond the Zero Point. Contemporary Art and Its Appearances” współfinansowanego przez: Mondriaan Fund.

 

 

 

0%
0%