W magazynie Koło kultury wybieramy wrześniową Markę RK. Wśród faworytów nowa siedziba Cricoteki i wystawa drzeworytów w Muzeum Etnograficznym. Ale szansę mają także spektakle w Operze Krakowskiej i Teatrze Groteska. Obrady radiowego jury - we wtorek po 21.00.
Niekwestionowanym faworytem do nagrody jest nowa siedziba Cricoteki - nowy, ważny punkt na kulturalnej mapie miasta.
Nowoczesna bryła, dla niektórych aż za bardzo, pokazywać będzie stałą kolekcję teatralnych obiektów Kantora oraz wystawy sztuki współczesnej. Co ciekawe, twórczość samego Kantora, zapewne wbrew jego intencjom, stała się dziś przedmiotem muzealnego podziwu. Interesująca, choć niełatwa w odbiorze wystawa sztuki współczesnej "Nic dwa razy" budzi raczej wątpliwości i niezrozumienie wśród publiczności. Przed Cricoteką - duże wyzwania.
Wydarzeniem września jest także (szkoda, że tak słabo nagłośniony w Muzeum Etnograficznym), pokaz ludowych drzeworytów ze zbiorów Zakładu Ossolińskich, dziś Biblioteki Stefanyka we Lwowie.
Kolekcja powstała w pierwszych dekadach XIX wieku, w okresie, kiedy działali jeszcze ostatni wiejscy drzeworytnicy. Odbitki nigdy nie były eksponowane, ani w całości publikowane, zaś od lat czterdziestych XX wieku, dostęp do nich nie był możliwy. To wspaniałe dzieła ludowej sztuki - proste, często naiwne, oddające żarliwy klimat wiejskiej pobożności.
Mamy za sobą pierwsze premiery nowego sezonu w krakowskich teatrach.
"Sabat dobrych rodzin" - to trzeci odcinek serialu teatralnego "Klątwa" Moniki Strzepki i Pawła Demirskiego, niestety najsłabszy z dotychczasowych. Wyraziste dotąd postaci bledną, a wątki się rozłażą - jakby realizatorom zupełnie zabrakło już pomysłów. Fajerwerkowe motywy z pierwszych części, jak zagłada polskiego parlamentu czy zstąpienie Chrystusa, właściwie zarzucono, a okultystyczna niespodzianka w postaci tytułowego sabatu, okazała się być ględzącym zgromadzeniem, kontrapunktowanym wrzaskami i kilkoma zużytymi grepsami. Rozczarowanie.
Wątki demoniczne intrygująco zapowiadały się także w "Mefistofelesie" - premierze w Operze Krakowskiej.
Mało znana opera, której autorem jest Arrigo Boito, raczej nie zdetronizuje jednak słynnego dzieła Gounoda na ten sam temat, a krakowska inscenizacja raczej nie wejdzie do historii teatru. Niby nie ma się czego czepiać - jest interesująca partytura, zrealizowana przez Tomasza Tokarczyka z wyczuciem dramatyzmu, są wzruszająca partie prawie 100-osobowego chóru, ciekawe kostiumy zaprojektowane przez jedną z najciekawszych polskich kreatorek mody Joannę Klimas. Całość jednak niebezpiecznie przypomina wiele innych, realizowanych tu i tam przedstawień. Wciąż miałam wrażenie, że gdzieś już to widziałam. Spektakl Tomasza Koniny, niby szlachetnie ascetyczny, niby oszczędny w środkach, zdradza w gruncie rzeczy brak pomysłu na organizację przestrzeni, niedostatek interpretacji, brak interesjących reżyserskich rozstrzygnięć. A do tego jest naiwnie ilustracyjny i dosłowny, co czyni go raczej komicznym w miejscach zdecydowanie nie do śmiechu. Chyba nie o to chodziło?
Najciekawsza z wrześniowych premier to zdecydowanie "Przemiany" w Teatrze Groteska.
Jedyny w Krakowie z prawdziwego zdarzenia teatr formy stawia tym razem na spektakl taneczny. Doskonała idea! Fani współczesnego tańca przyzwyczaili się do niszowej obecności tego gatunku na krakowskich scanch - najczęściej w domach kultury czy w przestrzeniach alternatywnych. Groteska zaprosiła do współpracy brytyjską choreografkę Caroline Finn, która zaproponowała ciekawą, pełną ekspresji współczesną choreografię. Językiem ruchu Finn opowiada prostą historię o narodzinach i śmierci, a także o wiecznym imperatywie odradzania się ( tytułowych przemian) wobec przeciwności losu. To wielka przyjemność widzieć współczesny taniec na jednej z głównych miejskich scen, w profesjonalnym wykonaniu, na naprawdę niezłym poziomie. Niestety taniec to nie jedyna w "Przemianach" forma ekspresji - jakby twórcy nie uwierzyli w jego siłę przekazu. W oprawie plastycznej spektaklu natrętnie narzucają się nam odwołania do malarstwa, od Breughla po Beksińskiego. Na transparentnym ekranie majaczą projekcje: zalewane krwawymi plamai przemarsze wojsk, latające po nieboskłonach ptaki, połyskujące na tafli wodnej fale...Grzmi muzyka, która ani przez moment nie jest dyskretna. Za wiele tu literatury, za wiele symbolicznych znaczeń. Krucha historia opowiedziana językiem tańca grzeźnie w przypisach i popisach erudycji.
Nasze nominacje:
- inauguracja nowej siedziby Cricoteki
„Spotkanie. Drzeworyty ludowe z kolekcji Józefa Gwalberta Pawlikowskiego zachowanej we Lwowie”, Muzeum Etnograficzne w Krakowie,
- "No pain, no game", Bunkier Sztuki
- "Mefistofeles" w Operze Krakowskiej, reż. Tomasz Konina
- "Sabat dobrych rodzin" w Łaźni Nowej - reż. Monika Strzępka
- "Przemiana" w Grotesce - reż. Adolf Weltzschek
